Wimbledon: Kral Novak Djokovic öldü; çok yaşa yeni Kral Carlos Alcaraz

Geçmişin ve günümüzün iki şampiyonu arasında büyüleyici bir karşılaşma oldu; maçtan önce, ister bahisçi, ister oyuncu olsun hiç kimse net bir favori belirleyemedi. Sayılar alakasız olacak kadar tek taraflıydı. Kazanılan unvanlar: Djokovic 98, Alcaraz 15. Kazanılan Grand Slam şampiyonlukları: Djokovic 24, Alcaraz 3. Kazanılan Wimbledon şampiyonlukları: Djokovic 7, Alcaraz 1. Yine de Alcaraz son şampiyondu ve Djokovic’i bu kortta daha önce yenmişti.

Kulüp binasından sahaya doğru yürürlerken, ilk kimin başlaması gerektiği konusunda neşeli bir tartışma yaşandı. Alcaraz her zamanki ışıltılı gülümsemesiyle “Protokolü bilmiyorum, önce sen başla” dedi. Djokovic, son şampiyonun günün geri kalanında kendisine yol vereceği tek zamanın bu olacağını bilmiyordu.

Atışı kazanan ve karşılamayı seçen Alcaraz, açılış oyununda Djokovic’in servisini kırmak için 14 dakika, yedi deuce ve beş kırılma puanı aldı. Maçın tonu belirlenmişti, en azından o set için hasar verilmişti. Djokovic bir daha toparlanamadı.

Geçen yıl, her iki erkek de mutlak zirvelerindeydi ve beş set, dört buçuk saat süren final olabildiğince sıkı geçti. Bu yıl, her iki erkek de her turda en iyilerinin altında kaldı; şimdi final sıkıdan da sıkı olacak gibi görünüyordu. Ve öyleydi de – ama sadece o 14 dakika için. Yine de bu, yıllar boyunca tanıdığımız kaya gibi sağlam, dip çizgideki Djokovic değildi. Daha ilk sayılardan itibaren Sırp oyuncunun fileye saldıracağı belliydi.

Djokovic 2011’de burada ilk kez kazandığında, yedi tur boyunca sekiz kez fileye çıktı. Bu, İki Hafta boyunca oynadığı toplam puanların yüzde birinden azına eşitti. Sadece ilk sette bunu neredeyse ikiye katladı: Filede 13 sayı oynamasına rağmen bunlardan sadece dördünü kazandı.

Alcaraz’ın görevine ısındığı da giderek daha açık hale geliyordu. O ilk uzun oyundan sonra, final öncesi gerginliklerin hiçbiri kalmamıştı ve hayal gücünü serbest bırakmıştı. Kortun herhangi bir çeyreğinde havadan sihir yaratabilen Alcaraz, Djokovic’i parça parça söküp atıyordu. Oyunun gördüğü en iyi dönüşçülerden biri; her türlü saldırıyı etkisiz hale getirebilen en iyi savunmacılardan biri olan Djokovic afallamıştı. Kendisine doğru gelen kazanma yağmuruna bir cevap bulamadı.

Keskin bir forehand voleyi mi? Alcaraz onu kovaladı ve çizgiye doğru bir forehand vuruşu yaptı. Kurallara uygun bir ralli puanı mı? Bir forehand daha, bu seferki çizgiden aşağı patladı. Bu tür bir baskı altında Djokovic gözlerimizin önünde dağılıyordu: bir voleybol hatası ve bir çift hata ikinci sette ikinci kez servisini düşürmesine neden oldu. Final ondan kaçıyordu ve o sadece durup izleyebiliyordu. Djokovic ortalama bir vuruş yaptığında, Alcaraz bunu keyifle cezalandırıyordu. Başka bir oyuncuya karşı temiz bir galibiyet getirecek bir vuruş yapsa bile, Alcaraz onu kovaladı ve kendi galibiyeti için uzaklaştırdı. Locasına dönüp gülümsüyordu. Bu bir Wimbledon finaliydi ve o bunu seviyordu; eğleniyordu. Djokovic bile böyle bir ruh halindeyken kimse Alcaraz üzerinde baskı kuramazdı.

Üçüncü set, Djokovic’e bir umut ışığı sundu: Açılış oyununu kazandı. Bu, tüm öğleden sonra başardığı ilk şeydi ve sadece servis kırma olsa da, bir başlangıçtı. Birkaç dakika sonra, beş kez eşitlik ve dört kez servis kırma puanının olduğu 10 dakikalık bir maraton oyununu daha kazandı. Ama bu da sadece bir servis kırma oldu. Yine de, en azından bu sette dengeyi sağlamıştı. Bunlar, potansiyel bir Djokovic geri dönüşünün ilk küçük yapı taşlarıydı.

İkinci Wimbledon tacını ve dördüncü Grand Slam şampiyonluğunu kazanmıştı. Hiçbir Grand Slam finalini kaybetmedi. Ve henüz sadece 21 yaşında.

“Kral öldü; çok yaşa Kral.”

 

KAYNAK: https://www.wimbledon.com/en_GB/news/articles/2024-07-14/alcaraz_stuns_djokovic_to_take_second_wimbledon_title.html