Hulus İbrahim’e vefa günü

9 Ocak 2018

Kıbrıs’ta sendika lideriyken 1958’de Londra’ya sürgün gelen Hulus İbrahim için dostları Londra’da vefa günü düzenledi. Hulus İbrahim ve ailesinin de katıldığı etkinlik 6 Ocak Cumar­tesi günü saat 15-18 arasında “630 Green Lanes Haringey N8 0SD” adresindeki Kıbrıs Türk Toplum Merkezi’nde gerçekleşti.

Kıbrıslı Sanatçılar Platformu (UK), Haringey Cypriot Commu­nity Centre, Hackney Cypriot As­sociation, Kıbrıs Demokrasi Der­neği, AKEL (UK), Turkish Cypriot Community Association ve CTP (UK)’in ortaklaşa düzenlediği onur günü Kıbrıslı sosyalistleri biraraya getirdi. Etkinlikten bir gün önce Londra’da toprağa verilen Kıbrıslı sosyalist Hasan Raif’in anısına bir dakikalık saygı duruşu sonrasında sosyalist mücadelede düşen ve öm­rünü veren bütün devrimciler say­gıyla yâd edildi. Etkinlikte yapılan kısa konuşmalarda Hulus İbrahim “Kıbrıs emekçilerinin emek, barış ve özgürlük mücadelesi neferi” ola­rak tanımlanarak, Kıbrıs’ta demok­rasi mücadelesine ve Londra’daki topluma katkıları övgüyle anlatıldı. Hulus İbrahim de katılımcılara te­şekkür ederek başladığı konuşma­sında Kıbrıs’ta maden grevinden 1950’lerdeki sendikacı katliamla­rına, 1958’de Londra Victoria tren istasyonuna ilk adım attığı günden toplum içindeki örgütlü mücade­leye pek çok anısını paylaştı. Katı­lımcıların ayakta alkışladığı Hulus İbrahim’e etkinliği organize eden kurumlarca teşekkür plaketleri su­nuldu.

Vefa gününde Kıbrıslı müzis­yen Hamza Irkad kendi derlemesi de içinde olmak üzere müzik dinletisi sundu. Müzisyen Mehmet Raif de ba­bası Hasan Raif’in sağ olsaydı ken­disinden mutlaka Hulus İbrahim’in özel gününde gitar çalmasını isteye­ceğini belirterek, gitarıyla etkinliğe renk kattı. Türk ve Rumların bir za­manlar kardeşçe yaşadığı Kıbrıs’ın güneyinde Leymasol’un Silifke kö­yünde 7 kardeşin en küçüğü olarak 1931’de doğmuş. Küçük yaşta işçi temsilcisi olan İbrahim, Türk ve Rumların ortak sendikası PEO baş­kan yardımcılığına kadar yükselir.

Ada’da 1950’lerin ikinci yarı­sında sendikacılara yönelik suikast­lar başlayınca 1958’de Londra’ya gelmek zorunda kalır.

Londra’da da sosyalist mücade­lesine devam eden İbrahim ancak 1989’da doğduğu topraklara döne­bilir.

İbrahim, “Yeniden dünyaya gel­sem yine sendikacı olurum, yine işçilerin haklarını ararım” diyor…