Vaktinde göremediği sevgiyi eşine ve çocuklarına göstermekte zorlanabilir

28 Ekim 2019

Uzman Klinik Psikolog Müjde Yahşi konu hakkında önemli bil­giler verdi.

Toplumun en büyük sorunların­dan biridir sevgisizlik. Nerede suç, şiddet, istismar, hastalık veya bo­şanmalar var ise orada muhakkak sevgisizliğin tohumları vardır.

Sevgisizlik daha fazla, toplumun en küçük birimi olan ailelere hasar verir. Zira sevgisizlik tohumları ilk olarak ailede atılır.

Aile, çocuğun kendini güvende hissettiği yer olmalıdır. Güven his­setmeyen çocuk sevgisizlik tohum­larından beslenir.

Çocuğa bağırmak, hakaret et­mek ve şiddet göstermek, onu başkalarıyla mukayese etmek ve aşağılamak hatta; onu öpmemek, ona yeterince sarılmamak, güzel sözler söylememek ve vakit ayır­mamak da sevgisizlik tohumlarına birer örnektir.

Sağlıklı her anne baba çocuğunu kuşkusuz sever ve imkanları yetti­ğince çocuğunun ihtiyaçlarını ve bakımını karşılamaya çalışır fakat çoğu zaman çocuğunun ruhsal ih­tiyaçlarını gözden kaçırabilir.

Ruhsal ihtiyacın ana kaynağı gü­vendir. Güven duygusunun beslen­diği duygu ise sevgidir. Sevginin kanalları da; dokunma (fiziksel te­mas), ruhu besleyen güzel sözler ve davranışlar (değerlilik hissi), ilgi gösterme (vakit ayırmak) ve saygı göstermedir. (kabul görme)

Yani; “Çocuğuma pek vakit ayı­ramıyorum, ders çalışması için baskı yapıyorum bazen hataların­dan dolayı cezalandırıyorum ara sıra da bir iki tokat atıyorum ama çocuğumu çok seviyorum çünkü yemiyorum yediriyorum, giymiyo­rum giydiriyorum, ne istese alıyo­rum” diyen ebeveyn çocuğunun yalnızca fiziksel ihtiyacını karşıla­mış olur.

Gelelim sevgisiz büyüyen çocu­ğun, yetişkinlikteki hayatına…

Sevgisiz büyüyen yetişkin ço­ğunlukla; eşine ve çocuklarına sev­gisizliğini hissettirir ve onlara ço­cukluğunda yaşadığı olumsuz duy­guları farklı şekillerde yansıtarak evde sürekli gerginlik yaşatabilir.

Genellikle bu eşler; eşine sarıl­maktan kaçınır, ona güzel sözler söylemeye utanır, eşine değerli olduğunu hissettiren davranışlar göstermekte zorlanır, eşiyle uyum içinde olamaz yani ne birlikte aynı anda yatağa yatabilir, ne birlikte sofraya oturmayı denk getirebi­lir, ne eşine özel vakit ayırabilir, ne de eşiyle göz göze diz dize hoş sohbet edebilir. Sevgisiz büyüyen bu yetişkinlerin evlilik hayatı hep didişme, tartışma ve kavga üze­rinde döner durur. Severek evlen­diği eşini bir süre sonra yetersiz görebilir ve onu sürekli küçümse­yebilir. Eşini de geçimsiz olması ile suçlayabilir. Aslında yetersiz olan da geçimsiz olan da, ta kendisidir. Çünkü onu bu düşünceye iten as­lında benliği ile olan bilinçdışı çatışmadır. Vaktinde anne baba­sından doyasıya alamadığı güven temelli sevgi ve yaşayamadığı ço­cukluğu kendiyle olan çatışmaya sebeptir. Bu sebeple yetişkin, ya ailesine fiziksel/psikolojik şiddet gösterebilir ya çocuklarını ihmal edebilir, ya da kendi psikopatolo­jisinden ötürü eşiyle boşanma ka­rarı almak zorunda kalabilir.

Bu kişi cennet bahçesi olması gereken yuvasını maalesef hem kendine hem de ailesine cehen­nemi yaşatabilir. Çünkü vaktinde göremediği sevgiyi eşine ve ço­cuklarına göstermekte zorlanabi­lir. Sevgiyle beslenmesi gereken yuvası; gözyaşıyla, hüzünle, ve mutsuzlukla beslenebilir.

Böyle biri ile evliyseniz biliniz ki; eşiniz sizle kavga etmiyor. Onun tüm derdi kendiyle. Sevgisiz ge­çirdiği geçmişiyle. Sevginizle ona alamadığı güveni hissettirin. Yaşa­yamadığı çocukluğunu siz kaldığı yerden yaşatın. Eşinize sarılın sar­malayın asla uzaklaşarak kendinizi de sevgisizlikle cezalandırmayın. Unutmayın ki; bir eşi terapi eden de hasta eden de yine eşin kendisidir.