“İngiltere’de Sizi En Çok Şaşırtan” (I)

Bu yazı 18 Nisan 2019 tarihinde yayınlanmıştır

İngiltere’ye Türkiye’den gelen Ankara Anlaşmalılar ülkeye ilk geldiklerinde kendilerini şaşırtan gözlemlerini sosyal medyada paylaştılar.

Yeni göçmenler, en çok sokakta kedi ve köpek yerine dolaşan tilki ve sincaplara, AVM’lerin azlığına, yeni yapılaşmada eski görünümün korunması, pencerelerin dışarı doğru açılması, hafta sonu sakinliği, parkların bolluğu, insanlara verilen değer, trafikte yol verme geleneği, mektubun çok kullanılması, kahvaltıda kuru fasulye yenmesi, yıkanan bulaşıkların deterjanlı bırakılması Londra’da İngiliz’den çok göçmenlerin olmasına şaşırdıklarını yazmışlar…

Londra’ya 33 yıl önce geldiğimde o zamanki iletişim araçlarının azlığından olsa hepsi kırmızı olan iki katlı toplu ulaşım otobüsleri, kraliyet mühürlü posta kutuları, telefon kulübeleri, polislerin giysileri ve sokakta sosyalist gazete satarak komünizm propagandası yapan gençler de beni şaşırtmıştı.

Ülkedeki nezaket ve insana verilen değer de dikkatimi çekmişti hani. Bankadan para çekerken görevlinin Merkez Bankası’nın henüz 100’lük basmadığı için özür dilemesi karşısında “Dalga mı geçiyor” diye düşünmüştüm. Kırmızı telefon kulübesindeki telefon kartım sıkıştı diye aradığımda adresime postalanan birisi özür yerine çift telefon kartı da şaşırtmıştı. İlk geldiğim günlerde korna sesi ve yollara tüküren olmamasına sevinmiş, “Tam da özlediğim ülke” demiştim. Türkiye’nin bu konuda evrimleşmesi de sevindirici tabii…

İngiltere’de trafikte (göçmen sürücüleri saymazsak) yol vermek eski dilde “centilmen bir davranış” sayılıyor. Londra’da şimdiye kadar ambulansın arkasına katılan ya da yol vermeyen bir araç görmediğimi söyleyebilirim.

Çeyrek asır öncesi henüz dev süpermarketlerin Londra’yı işgal etmediği yıllarda, sokak başlarında ya da metro çıkışlarında gönüllü yol tarifi de yapan çiçekçilerle doluydu. Kenar semtlerde bile piyano satış yerleri ya da tamircileri, dünyanın dört bir yanından ithal tütün, puro, kahve ve çay satan keyif dükkanları vardı… DEVAMI HAFTAYA…