Berna Uytun Önk

Evet, Eylül geldi çattı. Ama benim içimde Eylül’ün hüznünden biraz daha fazlası var bu yıl. Adını tam koyamadığım bir huzursuzluk, aylardır bitmeyen bir bekleyiş ve ne zaman sonuçlanacağını bilmediğimiz kocaman bir belirsizlik. Benim gibi binlerce insan aynı durumda.

Bu yıl hayatımda ilk kez Doğu Anadolu ve Güneydoğu Anadolu’nun yollarına düştüm. Kars’tan Muş’a, Varto’dan Diyarbakır’a, Mardin’den Şanlıurfa’ya, Gaziantep’ten Adana’ya uzanan uzun bir yolculuk..

Turna doğmadan önce kendime büyük büyük sözler vermiştim… “Telefon izletmem.” “Tablet vermem.” “Çizgi film açmam.” “Benim çocuğum ekranla büyümeyecek.” İnsan anne olmadan önce hayatı biraz kitaplardan, biraz uzmanlardan, biraz da hayallerinden öğreniyor sanırım.

Bunu bir göçmen hikayesi olarak okumayın. Bu bir bekleme hikayesi de değil. Bu, yavaş yavaş tükenmenin hikayesi. İngiltere’de Ankara Agreement kapsamında yaşayan binlerce insan gibi ben de yıllardır kurallara uyarak, vergimi ödeyerek, kimseye yük olmadan bir hayat kurmaya çalışıyorum.

Kaldığımız yerden devam... Kasım ayında annemin o illet hastalığa yakalandığını öğrendiğim günden beri hayata bakış açım, yaşama biçimim, önemsediğim şeyler…

19 Kasım’dan beri hayatım, bildiğim bütün ritmini kaybetti. Yayınlara yetişmek, kızımla ilgilenmek, hayatın bin türlü koşturmacası derken; annemin hastalığı tek bir tokat gibi yüzümüze çarptı. Sert, hazırlıksız ve acımasız.

Kasım, takvimde bir ay değil; insanın içini yoklayan bir duraktır. Benim içinse hayatımın tüm ağırlığını, tüm devrini, tüm değişimini taşıyan ay. Çünkü Kasım’da Turna geldi. Ve o geldiğinden beri, yaşadığım her fırtına başka bir dengeye, her zorluk başka bir anlamın...

Bazen düşünüyorum da… Eskiden insanlar sabah kahvesini içerken gazeteleri karıştırır, dünyayı o sayfalarla öğrenirdi. Şimdi kahveyi bile yudumlamadan, parmağımızla ekranı kaydırıyoruz. Bir cümle, bir fotoğraf, bir video…