Gittiğim Yollardan Aynı Dönmedim

Bu yazı 8 Ağustos 2026 tarihinde yayınlanmıştır

Bu yıl hayatımda ilk kez Doğu Anadolu ve Güneydoğu Anadolu’nun yollarına düştüm.

Kars’tan Muş’a, Varto’dan Diyarbakır’a, Mardin’den Şanlıurfa’ya, Gaziantep’ten Adana’ya uzanan uzun bir yolculuk..

Haritada birbirine çizgilerle bağlanan şehirler gibi görünüyorlar belki, ama insan o yollara düştüğünde anlıyor; her şehrin ayrı bir ruhu, ayrı bir kokusu, ayrı bir hikayesi var.

Ve şunu çok net söyleyebilirim:

Hiçbir şey uzaktan gördüğümüz gibi değil.

Televizyon ekranlarından, haberlerden, başkalarının anlattıklarından tanıdığımızı sandığımız o coğrafyayı gerçekten görünce insanın zihnindeki pek çok ezber yıkılıyor. Sokakları, insanları, sofraları, tarihi, havası.. Başka bir dünya.

Ama benim için bu yolculuğun kalbi Mardin’di.

Çocukluğumdan beri Mardin’e gitmenin hayalini kurardım. Taş sokaklarında yürümenin, o eski konakları görmenin, Sıla dizisinin çekildiği konağı gezmenin, Süryani şaraplarının tadına bakmanın hayalini..

Gittim.

Gördüm.

Ve garip olan şu ki, ilk defa gittiğim bir yerde, sanki daha önce bulunmuşum gibi hissettim.

Mardin’e giden insanlardan sıkça duyduğum bir cümle vardı:

“Bir parçam orada kaldı.”

Bunu biraz romantik bir söz sanırdım.

Değilmiş.

Mardin’in taşlarında, dar sokaklarında, Mezopotamya’ya bakan o sonsuz manzarasında tarif etmesi zor bir şey var. Kimileri buna mistik bir atmosfer diyor, kimileri enerji diyor, kimileri binlerce yıllık medeniyetlerin bıraktığı iz..

Adı her neyse, ben hissettim.

Hem de çok derinden.

Sanki bir yer beni tanıyordu da ben onu yeni hatırlıyordum.

Diyarbakır’da Sur’un içinde dolaştım. Tarihin arasından geçiyormuşum gibi hissettim. Şanlıurfa’da Balıklıgöl’e gittik, Hz. Eyyub’un sabır makamını ziyaret ettik. İnsan orada ister istemez “sabır” kelimesinin kendi hayatındaki karşılığını düşünüyor.

Gaziantep’te o muhteşem sofraların hakkını verdik. Adana’nın yeşiline baktık. Yedik, içtik, gezdik, güldük…

Bir de 16 saat araba kullanmanın verdiği bel ağrısını Londra’ya hatıra olarak getirdim!

Ama uzun yolun insana verdiği başka bir şey daha var:

Düşünmek.

Saatlerce önünde uzanan asfalt, yol çizgileri, değişen şehirler, tabelalar..

Bir süre sonra dışarıdaki yol ile insanın içindeki yol birbirine karışıyor.

Ben de o yollarda hayatımı yeniden masaya yatırdım.

Neyi doğru yaptım?

Nerede yanlış yaptım?

Hangisi hataydı?

Neyi hala düzeltebilirim?

Kimler gerçekten benimle yürüyor, kimler çoktan başka bir kavşakta kaldı?

Ve belki de en önemlisi..

Ben nereye gidiyorum?

İnsan bazen yüzlerce kilometre yol yapınca, aslında ne kadar uzun zamandır kendi içinde yol aldığını fark ediyor.

Ben de bir kez daha çok yorulduğumu anladım.

Gerçekten çok yorulmuşum.

Ama yorulmakla vazgeçmek aynı şey değil.

Ben vazgeçmiyorum.

Belki biraz yavaşlarım. Belki durur, soluklanır, yanlış yola girdiysem geri dönerim. Ama yine devam ederim.

Çünkü hayat da uzun yol gibi..

Bazen yanlış çıkıştan çıkıyorsun. Bazen yol uzuyor. Bazen navigasyon bile şaşırıyor. Ama direksiyon hala senin elindeyse, gideceğin yeri yeniden belirleyebilirsin.

Bu yolculuktan bana kalan fotoğraflardan, yemeklerden, tarihi mekanlardan çok daha fazlası oldu.

Biraz daha kendimi tanıdım.

Biraz daha neyi istemediğimi anladım.

Biraz daha nereye ait olduğumu sorguladım.

Ve bir parçam Mardin’de kaldı.

Belki bir gün onu almaya giderim.

Belki de mesele onu almak değildir..

Belki insan bazı yerlere kendinden bir parça bırakır ki geri dönmek için bir sebebi olsun.

Sevgili okuyucularım;

Fırsatınız olursa Doğu Anadolu’ya, Güneydoğu Anadolu’ya gidin.

Sadece gezin demiyorum.

Bakmayın, görün.

Sadece fotoğraflar çekmeyin, sokaklarında yürüyün. İnsanlarıyla konuşun. Sofralarına oturun. Tarihine dokunun. O coğrafyanın yüzlerce, binlerce yıllık hikayesini hissetmeye çalışın.

Çünkü bazen bir yolculuğa bir şehri görmek için çıkarsınız.

Eve döndüğünüzde ise gördüğünüz şey kendiniz olur.

Ben Londra’ya geri döndüm.

Ama galiba ben, yola çıkan aynı Berna olarak dönmedim.

Bir yanım hala o taş sokaklarda..

Ve nedense içimde çok güçlü bir his var:

O hikaye henüz bitmedi.