Huyumuz kurusun, biz böyleyiz…

Bu yazı 5 Mart 2026 tarihinde yayınlanmıştır

Kimseler benzemez bize. İşgüzarlıkta, üzerimize vazife olmayan işlere burnumuzu sokmakta üstümüze yok. Asıl yapmamız gereken şeylerde de üç maymunuz alimallah…

Tarih 25 Şubat 2026 sabah saatleri. Londra Harringay Green Lanes’teki toplum üyesi altın kaplamalı takı satan Bilezzik Jewellery UK, palalı dört motosikletli tarafından soyuldu. Soygunculardan birisi dışarıda gözcülük ederken diğerleri kuyumcu içinde vitrinleri kırarak takıları çalmayı başardı. CCTV’ye yansıyan görüntüleri izledim. Soygunu farkeden Türkiye kökenli esnaf, süpürge sapı da dahil ellerine geçirdikleri sopalarla palalı ve büyük olasılıkla silahlı soygunculara karşı koyuyorlardı. Caddedeki palalı gözcü soyguncunun çığlık sesleriyle esnafı korkutmaya çalışmasının etkili olmadığı görüntülerde soyguncular telaşla iki mavi çantayla birlikte kaçarken bizim uşaklarda peşi sıra koşturuyorlardı… Güler misin ağlar mısın? Dörtnala gelip Uzak Asya’dan Akdeniz’e bir kısrak başı gibi uzanan memlekette soluklandık, kesmedi Britanya’ya uzandık… Tam bizlik bir haber. Benzerlerini de geçmişte yazıp çizmiştik.

Tarih 9 Mart 2011 sabah saatleri. Türkçe ve Kürtçe konuşan toplumun yoğun olarak yaşadığı Stoke Newington’daki (Eski Halkevi’nin karşısı) Erbiller Kuyumculuk’ta çalışan Funda Boyraz, işyerini soymak isteyenlere karşı “mop”la karşı koymuştu. Çevreden yetişen Iraklı eski bir polisin de yardımıyla soygunculardan birisi yakalanmış diğerleri ise eli boş kaçmıştı. O dönemde söyleşi yaptığım cesur kız, “4 kişiydiler. Motosikletlerini işyerinin önüne park edince hemen niyetlerini anladım. Elimdeki mop’la soygunculara vurmaya başladım. Elinde balyoz olan kuyumcuyla göz göze geldik. ‘Balyozunu bana vurur’ diye korktum ama tepki göstermeyince ona vurmayı sürdürdüm.” Sorum üzerine genç kız patronunun kendisini ödüllendirmediğini ve olaydan sonra gereksiz bir riske girdiğini söylemişti… Huyumuz kurusun biz böyleyiz…

Tarih 4 Ağustos 2011 gündüz saatleri… Dört çocuk babası siyah Mark Duggen’ın bizim mahalle Tottenham’da polis tarafından öldürülmesi sonrasında 6 Ağustos’ta bir grup siyah Tottenham polis karakolunda protesto eylemi yapar. Türkçe ve Kürtçe konuşan toplumun da yoğun yaşadığı Tottenham’daki eylemi polis şiddet kullanarak dağıtmaya çalışınca protesto büyüyerek isyana dönüşür. Ulusal basın polisin ırkçı ve ayrımcı tavrı, muhafazakâr hükümetin sosyal kesintilerinden en çok etkilenen ve işsizlik oranının çok yüksek olduğu siyah yoksul toplumda “bardağı taşıran son damla” olur. İsyan Tottenham’dan yine toplumun yoğun olduğu Dalston bölgesine ve Güney Londra’ya yayılır. Daha sonraki Londra dışına da taşar. Bir hafta süren eylem boyunca onlarca araç ateşe verilir, işyerleri yakılır ve yüzlerce eylemci gözaltına alınır.

Londra İsyanı sonrasında Türkiye’nin Londra Büyükelçiliği yetkilileri, yağma, kundaklama ve şiddet olaylarından etkilenen kuzeydeki Türk esnafla bir araya gelip, sorunları dinler. O günlerde Türkçe konuşan esnafın ellerinde sopa ile işyerlerini koruduğu ve siyah eylemcilere saldırdığı büyük bir övgüyle ulusal basına (https://www.theguardian.com/uk/2011/aug/09/london-riotsfighting-neighbourhoods) yansır. Toplumu siyah öfkeyle karşı karşıya getirmeye yönelik bu tür haberler üzerine toplumdaki dernekler bir araya gelerek Stoke Newington Polis Karakolu önünde “yapılan senaryo”yu kınarlar.

Karakol önünde derneklerin ortak açıklamasını dillendiren bir eylemci şöyle konuşmuştu: “Dalston’da Türkiyeli esnafın işyerini korumanın ötesinde siyahlara saldırması işin boyutunu değiştirdi. İngiltere’deki sağcı basın Türklere teşekkür etti. 40 polis karakoluna molotof atıldığı, polis helikopterlerine ateş açıldığı bir dönem. Polis ve sağ basın Türkleri isyancı siyahların karşısına itercesine bazı işgüzarların açıklamalarını öne çıkardı. Bütün dernekler karakol önüne açıklama yapmaya gittiğimizde, polisler Türkler geldi diye sempatik yaklaştı fakat biz açıklamamızda Londra’daki en büyük çetenin Londra Polisi olduğunu belirtip, yüzlerce siyahın karakollarda katledilmesine karşın bir polisin bile ceza almadığını söyledik. Türklerle siyahların karşı karşıya getirilme oyununa gelmeyeceğimizi, bizler siyah kardeşlerimizin yanında olacağımızı açıklayıp toplumu uyardık. Ne yazık ki bizim toplumun olaylara karşı duyarlı olmasını beklerdik…”

Olay 18 Ağustos 2011… Olay Hürriyet’te garip bir başlıkla “Küçük İstanbul’u böyle korudular” diye haber olur. Kepenkleri kapatılmış dükkanların önünde poz veren gençlerin fotoğrafı da sayfayı süsler. Siyah öfkeyi nasıl püskürttüklerini ballandıra ballandıra anlatan bizimkilerin dörtnala yolculukta hız kesmeye niyetleri yok! Başka işgüzarlıklarımız da var. Mesela dükkanımızın önüne sanki hakkımız hukukumuz varmış gibi kimseyi park ettirmeyiz. Park edene karşı da zeytinyağ gibi üste çıkar, gerekirse dövüşürüz. Rastlamaya görelim bir banka soyguncusuna, peşinden koşmayan namerttir. Hele kaçırılan uçakta yolcuysak, cümlemiz korsanı punduna getirip etkisiz hale getirmek için saksıyı çalıştırmaya başlarız. Yalan mı? Enflasyonla cebimizdekini çalanlara, hakkımızı hukukumuzu gaspedenlere, karısını döven komşuya, İran’a saldıran ABD ve İsrail’e velhasılı güvercinin kanadını kıranlara karşı da nedense pek sakiniz… Huyumuz kurusun biz böyleyiz…