Psikolog Melike Barış

Mesaj gelir, hemen cevap verirsin. Bir arkadaşın desteğe ihtiyaç duyar, programını değiştirirsin. İş yerinde yeni bir sorumluluk çıkar, "Ben yaparım." dersin. Birinin morali bozulur, saatlerce onu rahatlatmaya çalışırsın.

"Pazartesi başlarım.” “Biraz daha motive olayım.” “Kendimi iyi hissedince yaparım.” Muhtemelen hepimiz hayatımızın bir döneminde bu cümlelerden en az birini kurmuşuzdur.

Eğer hayatını sürekli başkalarının ne düşüneceğine göre şekillendiriyorsan, o hayat ne kadar sana ait ki? Ben neden bu kadar fazla düşünüyorum? Niye karar verirken bu kadar zorlanıyorum? Sürekli herkesin ne düşüneceğini niye hesaplıyorum? diye düşünüyorsan, mesele bazen sadece yanlış karar...

Bazen çok küçük bir anda başlar. Bir mesaj biraz geç gelir ya da birinin yüz ifadesi değişir. O an, çoğu zaman fark etmeden, zihinden hızlı bir cümle geçer: “Bir şey yaptım galiba.” Ve bu düşünceyle birlikte, hafif bir huzursuzluk da...

Mesela mesaj atarsın. Saatler geçer. Telefonu eline alıp bırakırsın, alıp bırakırsın. Sonra yazarsın tekrar: “Bir şey mi oldu?” Cevap gelmez. Ama senin zihnin çoktan dolmuştur. Belki meşguldür dersin. Belki görmedi. Belki de…

Bazen çocukların davranışları sadece “davranış” değildir. Ağlama, öfke, geri çekilme ya da sürekli hareket hâlinde olma… Çoğu zaman bunlar bir ihtiyacın, bir zorlanmanın ya da düzenlenemeyen bir duygunun ifadesidir.

Bardağa bakıyoruz. Ne kendimize masal anlatıyoruz ne de “her şey berbat” diye yaygaraya başlıyoruz. Sadece bakıyoruz. Tam dolu değil, doğru. Ama tamamen boş da değil.

Belki de büyümeyen bahçenin sebebi toprak değildir. Her açan çiçeği, bahçıvan olduğunu ispatlamak uğruna kesmendir. Bunu düşünmeye başladığımda aslında bahçeyle pek ilgim yoktu. Daha çok insanlarla… Daha doğrusu insanların birbirine bakma biçimiyle.