İşçi Partisi’nde Liderlik Oyunları

Bu yazı 29 Ocak 2026 tarihinde yayınlanmıştır

Britanya siyasetinde bazen asıl kavga muhalefetle değil, aynı partinin kendi koridorlarında verilir.

Andy Burnham’ın Westminster’a dönüşünün bir kez daha engellenmesi, Keir Starmer liderliğindeki İşçi Partisi’nin tam da böyle bir iç hesaplaşmaya saplandığını gösteriyor.

Resmî gerekçeler, kampanya kaynakları ve “gereksiz seçim” kaygılarıyla süslenmiş olabilir; ancak kararın yarattığı yankı, bunun teknik bir mesele olmaktan çok daha fazlası olduğunu açıkça ortaya koyuyor.

Andy Burnham yalnızca Büyük Manchester’ın belediye başkanı değil; aynı zamanda İşçi Partisi’nin seçmenle bağ kurabilen, sahada karşılığı olan az sayıdaki figüründen biri.

Tam da bu nedenle, yaklaşan bir ara seçimde milletvekili adayı olmasının engellenmesi, partinin sol kanadında ciddi bir öfke yarattı.

Bu öfke, basit bir “adaylık tartışması”ndan ziyade, partinin hangi yöne gideceğine dair derin bir güvensizliği yansıtıyor.

Başbakan Keir Starmer liderliğinde 4 Temmuz 2024 seçimlerini kazandıktan sonra hızla güç kaybeden İşçi Partisi’nde, yeni lider arayışları uzun süredir yüksek sesle konuşuluyor.

Bu arayışta en güçlü alternatiflerden biri, halkla kurduğu güçlü ilişkiyle öne çıkan Manchester Belediye Başkanı Andy Burnham.

Malum, mevcut başbakan “Sir” olduğundan halkın seviyesine inmekte, partisine oy verenlerin gerçek dertlerini anlamakta zorlanıyor.

Andy Burnham’ın milletvekili olmaması, liderlik yarışına girerek parti içi bir değişim yaratmasını ve dolayısıyla başbakanlık koltuğuna oturma ihtimalini baştan ortadan kaldırıyor.

Belediye Başkanlığı görevinden istifa edip bir ara seçimle yeniden parlamentoya dönmesi de, geçtiğimiz günlerde Başbakan Keir Starmer tarafından engellendi.

Gerekçe ise boşalacak Manchester Belediye Başkanlığı için yapılacak seçimin “masraflı” olmasıydı.

Keir Starmer’ın savunması tanıdık: Kaynaklar sınırlı, öncelikler belli ve dikkatin Reform Partisi ile Nigel Farage’a çevrilmesi gerekiyor.

Kâğıt üzerinde mantıklı görünen bu argüman, siyasetin duygusal ve sembolik boyutunu tamamen ıskalıyor.

Çünkü siyaset yalnızca matematik değildir; aynı zamanda hikâye anlatma, güven inşa etme ve seçmene “seni anlıyoruz” diyebilme sanatıdır.

Burnham gibi güçlü bir ismin dışarıda bırakılması, tam tersine “kontrolcü”, “gerçeklikten kopuk” ve korkak bir liderlik algısını besliyor.

Parti içinden yükselen eleştiriler de tam olarak buna işaret ediyor.

Bazı milletvekillerinin “varoluşsal tehdit” vurgusu boşuna değil.

Seçmenle bağı zayıflayan, değişim taleplerine kulak tıkayan bir ana akım parti, alanı daha radikal ve popülist hareketlere bırakır.

Burnham’ın adaylığının engellenmesinin “Nigel Farage’a hediye” olarak görülmesi abartı değil; günümüz siyasetinin acı bir gerçeğidir.

Bu kararla Starmer gücünü mü gösterdi, yoksa güvensizliğini mi? Bir güç gösterisi, başbakanın liderliğini pekiştirebilirdi; ancak ortaya çıkan tablo, liderliğin kendi içinden yükselen farklı seslere ne kadar tahammülsüz olduğunu gözler önüne serdi.

Parti disiplinini sağlamak ile parti içi çoğulculuğu boğmak arasındaki çizgi giderek silikleşiyor.

Burnham cephesinde ise daha sessiz ama çok daha derin bir kırgınlık var.

Kamuoyuna yansıyan esprili sosyal medya paylaşımları, bu hayal kırıklığını gizlemeye yetmiyor.

Westminster’a dönme isteğinden vazgeçmiş değil.

Parti içindeki kazanlar kaynamaya devam ediyor.

Başbakan ve yakın çevresi, iktidarda olmalarına rağmen hâlâ savunma refleksiyle hareket ediyor; risk almaktan kaçınıyor, güçlü figürleri kontrol altında tutmaya çalışıyor.

Oysa seçmen, güvenli ama ruhsuz bir yönetimden ziyade cesur, kapsayıcı ve sahici bir liderlik arıyor.

Andy Burnham meselesi, tek başına bir adaylık krizinden ibaret değil.

Bu, İşçi Partisi’nin kendi geleceğiyle ilgili verdiği bir sınavdır.

Güçlü liderler cesur kararlarla yükselir.

Sonunu düşünen kahraman olamaz.

Başbakanlığını birkaç yıl daha uzatmak için bahanelerin arkasına saklananlar, o koltukta uzun süre kalamaz.

7 Mayıs 2026 yerel seçimlerinden sonra yaşanacak olası hezimetin ardından nereye kaçacaksınız, sayın “şövalye”?