Keir Starmer için geri sayım başladı!

Bu yazı 8 Ocak 2026 tarihinde yayınlanmıştır

Siyasette bazen sayılar gerçeği gizler. Keir Starmer’ın başında olduğu İşçi Partisi, 4 Temmuz 2024 Erken Genel Seçimleri’nde 174 sandalyelik ezici bir çoğunlukla iktidara geldi.

Beklenmedik bir sonuçtu; çünkü aşırı bir oy artışı olmamasına rağmen, konjonktürün de yardımıyla bu sonuç alınmıştı. Bu rakam, teoride bir başbakana uzun yıllar boyunca güvenli bir alan sunar. Pratikte ise Starmer için durum tam tersi oluyor. Henüz iktidarının üzerinden iki yıl bile geçmeden Westminster koridorlarında şu soru fısıldanıyor:

“Bu adam gelecek yıl hâlâ başbakan olarak kalabilecek mi?”

Bu sorunun soruluyor olması bile başlı başına bir siyasi alarm. Üstelik bu tartışma yalnızca Londra’daki kulislerle sınırlı değil; yabancı başkentlerdeki diplomatlar da Britanya’daki liderlik kırılganlığının farkında. Yeni hükümet, büyük çoğunluk, uzun seçim takvimi… Normal şartlarda istikrarın tarifi sayılabilecek bu tablo, Starmer için neden bu kadar güvensiz? Gerçeklikte, parmak sayısı ile çıkardığınız kanunların bile hükmü yok. İktidardasınız ama altınız boş; ülke genelinde halktan aldığınız oy oranı yüzde 18’e düşmüş durumda.

7 Mayıs 2026’da yapılacak İskoçya, Galler ve İngiltere yerel seçimleri, yalnızca bölgesel yönetimleri değil, Starmer’ın siyasi kaderini de belirleyecek. İşçi Partisi bu seçimlere muhalefet olarak değil, iktidar partisi olarak giriyor. Yani başarısızlık durumunda suçlayacak kimse yok. Özellikle Galler’de olası bir yenilgi, 1999’dan bu yana ilk kez yaşanacak olması nedeniyle parti için yalnızca siyasi değil, psikolojik bir kırılma anlamına gelir. Enfield dâhil yüzlerce yerel belediyenin yönetimini kaybetmesi durumunda Labour Partisi bu yenilgiyi nasıl sürdürebilir? Hemen arkasından erken seçim beklentileri artacaktır; hesaplarınızı buna göre yapın.

İşçi Partisi “değişim” vaadiyle birçok iddialı vaatle iktidara geldi; ancak seçmen bu değişimi henüz hissedemedi. Yaşam maliyeti hâlâ çok yüksek, kamu hizmetlerinde gözle görülür bir iyileşme yok, 1,5 milyon evin temeli dahi atılmadı. Hükümet ne yaptığını anlatmakta zorlanıyor. Dışarıdakiler bir yana, parti içinden yükselen eleştiriler de sert. Ortada bir hikâye yok, çıkış için gidilecek bir yön yok, halkı ikna edebilecek güçlü bir liderlik algısı da yok. İktidardaki bu boşluk, liderlik tartışmalarını kaçınılmaz kılıyor. Kimse açıkça “Starmer gitsin” demiyor ama herkes alternatif senaryoları konuşuyor. Wes Streeting, Andy Burnham, Shabana Mahmood… İsimler havada uçuşuyor. Ne var ki İşçi Partisi’nin kronik sorunu burada yeniden ortaya çıkıyor: Mevcut liderden memnuniyetsizlik var, ancak yerine kimin geçeceği konusunda henüz bir uzlaşma yok.

Plaid Cymru’nun Galler’de yükselen milliyetçi dalgası ve İngiltere genelinde protesto oylarını toplayan Reform UK, İşçi Partisi’nin tabanını sessizce kemiriyor. Reform’un birinci parti olup hükümet kuramaması gibi bir senaryo bile siyasi sistemi kilitlemeye ve Londra’daki liderliği sarsmaya yeter. Starmer ve destekçileri “istikrar” diyor. “Lider değişimi sorunları sihirli bir değnekle çözmez” karşı argümanına sarılıyorlar. Ancak siyasette sabır, çözüm ve sonuç üretmeyen liderler için sınırsız değildir. Büyük beklentiler, büyük yıkımlar doğurur.

Bu yüzden 2026 sıradan bir seçim yılı değil. Starmer, seçmene “işte bu yüzden bizi seçtiniz” dedirtecek somut bir tablo ortaya koymak zorunda. Aksi hâlde İşçi Partisi, iktidarın henüz başında kendi liderliğini tartışmaya açan bir parti olarak tarihe geçecek. Jeremy Corbyn’in ardından neredeyse rakipsiz bir şekilde lider seçilen ve erken seçimle beklenmedik bir sonuçla iktidara gelen bu “proje” Starmer’in saltanatı ciddi biçimde sallanıyor. O’nun gideceği kesin gibi. Asıl soru İşçi Partisi böyle bir siyasal ve ekonomik ortamda üç yıl daha iktidarda kalabilecek mi? Bunu da yaşayıp göreceğiz.