Sevgi̇si̇zli̇k bi̇r i̇nsanin başına gelebi̇lecek en büyük felaketti̇r

Bu yazı 13 Şubat 2018 tarihinde yayınlanmıştır

Sevgililer günü yaklaştı. Sevdiğiniz ya da sevgi göstermeyi ihmal ettikleriniz varsa bu günü pas geçmeyin. Çünkü sevgililer günü, evlilik yıl dönümü, doğum günü, tanışma yıl dönümü ve tüm diğer özel günlerin açıklarını kapatır, affettirir. Hediye alın, daha da önemlisi süpriz yapmaya çalışın, O’nu düşündüğünüzü, O’nun için özel bir şey yaptığınızı hissetirmek hoşuna gidecektir. Sevdiğimiz insanı sevindirmek, bizleri de mutlu kıldığından en büyük hediyeyi kendimize veririz aslında.

Sevgililer günü ile kutladığımız sevginin kendisidir. Sevebilme duygumuzu ödüllendirmektir. Zaman içinde en çok sevdiklerimiz değişebilir, angelir bazılarının yüzlerini, suretlerini bile hatırlamayız. Aslolan sevebilmektir, seven bir yüreğe sahip olmaktır. Sevgi insanı heyacanlandırır, güçlendirir, enerji verir, duygularını ve hücrelerini yeniler. Sevgiyi, sevgililer gününü vesilesiyle de olsa kutlamak, hayatı kutlamaktır ve içimizdeki ruhsal çoğalmayı, yaratıcı enerjiyi yaşamaktır. Sevgisizlik bir insanın başına gelebilecek en büyük felakettir. Sevilen insan, kadir kıymet bilir, şevkatlidir, hoşgörülüdür. Sevgisiz yetişen insan ise en küçük sürtüşmelerde cinayet dahi işleyebilir.

Sevgililer Günü Tarihi….

Sevgililer Günü çok eski bir gelenek, köklerini Roma döneminde Luepercalia adı verilen ve üç gün süren bir festivalden alıyor. Doğurganlık tanrısının şerefine düzenlenen festival, şubat ayının ortasına denk geliyor ve baharın resmi başlangıcını müjdeliyordu. Dönemin Roma İmparator’u Claudius, savaşacak asker bulmakta zorlandığı için evlilikleri yasaklamıştı. Valentine adlı rahip ise evlenmenin Tanrı’nın insan için planladığı şeylerden biri ve ayrıca dünyanın amacı olduğuna inandığı için insanları gizli şekilde evlendirmeye devam ediyordu. Claudius, bunu fark ettiğinde Valentine’ı hapse attı ve sonra ölüme mahkum etti. Bu olaydan 226 yıl sonra 496’da Papa Gelasius, Aziz Valentine’i onurlandırmak için Luepercalia Festivali’nin ilk günü olan 14 Şubat’ı, Aziz Valentine Günü olarak ilan etmişti ve o günden sonra 14 Şubat Sevgililer günü olarak kutlanmaya başlandı.

Cezaevinde Valentine gardiyanın kızına aşık oldu ve 14 Şubat’ta idama götürülürken kıza “Senin Valentine’in” imzalı bir aşk mektubu gönderdi. Günümüzde Sevgililer Günü’nde insanların birbirine kart göndermesinin kökeni buraya dayandırılır. Sonraları sevgililer günü ve kart atma olayının pazar değeri keşfedildi ve uzun yıllar önce küresel bir fenomen oldu. Amerika başta olmak üzere dünyada çok büyük bir endüstri meydana geldi. ‘İyi mi yoksa kötü mü oldu’ diye soracak olursanız, net bir yanıtı yok. İnsanlar sevgiyi kutlamak için eminim başka gün bulup, bu duyguyu bir şekilde yücelteceklerdi.

Yukarıda ifade ettiğim gibi, gün bahane, aslında yücelttiğimiz sevginin kendisi. ‘Ya benimsin ya toprağın’ diyenler bu günü kutlamasınlar. Sevgi sahip olmak değil, adanmaktır, şevkattir, sevdiklerinin iyiliğini düşünmektir ve karşılık beklemeden vermektir. Filazof ve pisikologlar, acıkmak susamak gibi memelilere ait bir dürtü olan sevgiyi, yakınlık, bağlanma ve şehvetten oluşan bir bileşim olarak tanımlıyorlar. Aslolan sevginin kendisidir. Sevecen bir yüregi bulunanın yanında yakınında sevecek birileri hep olur. Son söz; “Kapımıza değil kalbimize vuran buyursun”. Şems-i Tebrizi

Türkçenin en büyük şairlerinden Nazım Hikmet’ten bir şiir paylaşarak sevgililer günü yazımızı bağlayalım.

Tahir ile Zühre

Tahir olmak ta ayıp değil / Zühre olmakta / Hatta sevda yüzünden ölmek te ayıp değil / Bütün iş Tahir ile Zühre olabilmekte yani yürekte…….

Seversin dünyayı doludizgin ama o bunun farkında değildir / ayrılmak istersen dünyadan ama o senden ayrılacak / yani sen elmayı seviyorsun diye elmanın da seni sevmesi şart mı? / Yani Tahir’i Zühre sevmeseydi artık Yahut hiç sevmeseydi Tahir ne kaybederdi Tahir’liğinden / Tahir olmak ta ayıp değil / Zühre olmak ta / Hatta sevda yüzünden ölmek te ayıp değil…