Dostları olmalı insanın….!

Bu yazı 13 Şubat 2015 tarihinde yayınlanmıştır

Bir sevgililer günü daha geldi. Bu hafta eşinizin, sevgilinizin kendini özel hisedeceği en az bir şeyi mutlaka yapın, hoşlarına gidecektir. Geri dönüp hayatımıza baktığımızda neleri hatırlarız?
Aşık olduğumuz günler, sevdikerimizin özel sözleri, davranışları hızla akıp giden ömrümüz içinde beynimize kazınan anlardır. Böyle anlar bizi biz yapar, değerlerimizin oluşmasında davranışIarımızın biçimlenmesinde bu mihenk taşlarının çok büyük anlamları vardır. Hafızalarımızdaki yerlerinden defalarca çıkartıp yeniden yaşarız böyle anları. Birbirine benzeyen karaktersiz sıradan günleriniz aslında hiç yaşanmamıştırlar.
Değer vermek ve sevmek kuşkusuz sadece sevgililere has bir davranış biçimi değildir, kanımca gerçek dostlarımız ilgi ve özeni hakeder, beklerler. Ne acı ki, parçalı bulutlu değişken iklimli bir coğrafyada yaşıyoruz. İlişkiler ve dostluklar ihtiyaca göre belirleniyor, gereği kalmayıncada ortadan kalkıyorlar. Anadolunun büyük düşünürü Mevlana’nın bu konuya uygun bir sözü var, “Dost ise düşünme, ver ömrünü gitsin. Dost değilse, hiç bekletme yol ver gitsin”.
İnsan yalnız doğar, yalnız ölürmüş. Dünyaya gelişte ve ayrılışta yalnız yaşadığımız süreci, bazı insanlar hayatları boyunca da yalnız yaşarlar. Ayazda bir yürek, rüzgarda kuru bir yaprak gibi titreyen bu insanlar aslında hiç mutlu değildirler. Yaşayan, meyva veren, oksijen üreten, doğaya ve diğer canlılara faydalı binlerce yapraktan biri gibi birlikte yaşamak, yalnız yaşamaktan daha güzel olmazmıydı? Rüzgara karşı birbirini korumak, düşme ve kaybolma korkusuna karşı güvende olmak, rüzgarın uğultusunu ahenkli melodilere dönüştürmek, yalnız gelip yalnız gittiğimiz dünyada, daha güzel olurdu sanırım.
Yalnızlığın yaşam biçimi olduğu, insanların bir kaç kelime konuşabilmek için, publara gittiği yaşadığımız ülke İngiltere’de, insanların daha çok dosta ve arkadaşa ihtiyacı var. Mortgage, geçim seçim derken sürekli bir koşturmaca hay huy içinde geçen ömrümüz, belkide bizi doslarımızdan uzaklaştırıyor. Halbuki dostlar, fırtınalı havalarda sığındığımız limanlardır, sohbetleriyle hatta varlıklarıyla içimizi ısıtırlar ve bize güven duygusu verirler. O güven duygusu ki ortalık sakinleştiğinde yeni ufuklara açılmamız için bize güç ve enerji verir.
Sizi hayırla yadeden her bir insan, sizin için etrafa olumlu mesaj yayıyordur. Dostlar, vefakar arkadaşlar başka diyarlarda olduğu gibi burada da değerdir, zenginliktir. İnsanın başına neyin ne zaman geleceği hiç belli olmaz, etrafınızdaki insanlar şaklaban değilde dostlarınızsa, gün gelir size el verirler, yol verirler, yol gösterirer. Ne şanslıdır Londra’da en azından bir kaç gerçek dosta sahip olanlar.