Politikaya Devam…

Bu yazı 30 Nisan 2026 tarihinde yayınlanmıştır

7 Mayıs Perşembe günü yapılacak yerel seçimlerde yaşadığım bölge Haselbury’den bağımsız belediye meclis üyesi adayıyım. Buradan çok yazmadım ama bölgedeki insanlarla konuşuyorum; bağımsız olarak katıldığım bu seçimde ilk defa gerçekten politika yaptığımı hissediyorum.

Bölge sakini herkes ile konuşmaya gayret ediyorum. İnsanları hiç bu kadar ümitsiz ve kızgın görmemiştim. İlçelerde, büyük şehirde ve genel hükümette iktidar olan İşçi Partisi tüm kızgınlıkların merkezinde. Partinin Brexit’ten çıkma döneminde kafası karışıktı; şimdilerde tekrar AB’ye girmek istiyor. Vergiler ve cezalar artıyor, ücretlere yeteri kadar zam gelmiyor, iş imkânları da eskisi kadar çok değil; insanların hoşnutsuzluğu had safhada. Öyle görünüyor ki 7 Mayıs Perşembe günü ülkenin büyük çoğunluğunda yapılacak yerel seçimlerde İşçi Partisi’ne ciddi bir ceza kesilecek. Kapıda konuştuğum insanlar Labour’un adını bile duymak istemiyor. İşçi Partisi çalışanı, orta sınıfı, vergi ödeyeni ve yoksulları aynı anda kızdırmış. Kimi mutlu ettiği ise meçhul.

Kapılardaki eleştirilerde trafik sorunları, yol kapatmalar ve hız sınırlamaları oldukça fazla dile getiriliyor. Özellikle son beş yıldır kesintisiz her yıl council tax zammı yapan Enfield Belediyesi, dar gelirli insanların ceplerinden ekstra paralar almış. Bir gelir kapısına dönen trafik cezaları ise artık ailelerin düzenli ödeme kalemleri içinde sayılıyor. Elektrik, gaz ve petrol faturalarının yanında artık su faturaları da can yakıyor. Gıdaya ulaşım her geçen gün daha pahalı hâle geliyor. Yerel belediyeler yollarda, merkezi hükümet ise genel ekonomide insanları köşeye sıkıştırıyor. Faturaları artan, gelirleri azalan insanlar beş yıl önceki hayatlarını özlemeye başlamışlar. İngiltere dünyadan çok turist alan ve dışarıya çok turist gönderen bir ülkeydi. Savaş dolayısıyla uçak yakıtlarının aşırı fiyatlanması uçak biletlerini artırmış ve bu sektörde de yavaşlama var. Dünyanın bazı bölgeleri “deneysel savaşlar” nedeniyle zaten kapalı. Fakirlerin yurt dışına çıkıp köylerine gitmeleri de üç hafta ile sınırlandırıldı. Kıskaç daralıyor. Bu gidiş, korkarım İngiltere’de bir başbakanı daha koltuğundan edecek. 7 Mayıs seçimlerinden sonra mahalle şenlenecek.

Enfield’de bizim toplumun politika hikâyesine geçen hafta biraz değinmiştim. 2000’li yılların ilk yarısında “oy sistemine kaydol” kampanyası başlatılmıştı. Islington’dan, Hackney’den kuzeye doğru harekete geçen toplum, kendine Enfield havzasında uygun mekân bulup yerleşti. Ev fiyatlarının da ucuz olmasıyla güneyden kuzeye doğru harekete geçen nüfus, şimdilerde M25’in üzerine çıkıp Hertfordshire bölgesine de yayılmış durumda. Biz Enfield ile tamamlayalım bu haftaki hikâyemizi. 2010’dan sonra yerleşen, vatandaş olan ve oya kaydolan kitleler politik partilere oy vermeye başladılar. Türkiye’den yüksek oy verme alışkanlığı olan insanlar koşar adım sandıklara gittiler. Hem de bir iki değil, her evden dörder beşer takım oylar gelmeye başladı. Tüm bu oylar İşçi Partisi’ne yaradı.

2010 yılında belediye yönetimini alan İşçi Partisi, üç milletvekilini de kendine bağladı. Bunda bizim katkımız çok fazladır. Labour bir dönemin sonuna gelmiş gibi gözüküyor. Kötü yönetim ve nepotizm (akraba kayırmacılığı) çukuruna saplanan parti bölgede sürekli güç kaybediyor. Yönetebilmek için gerekli olan minimum 33 sayısını bulmakta zorlanacaklar. Anketler henüz Labour’un bir şansı olduğunu söylese de kapı önünde konuştuğum insanlar başka şeyler söylüyor. Son bir ayda binlerce insan ile konuştum; ortak şikâyet kötü yönetim ve Labour eleştirisi.

Finale az kaldı. 7 Mayıs, İngiltere’de politikanın yeniden şekillenmesi için yeni bir başlangıç olabilir. Hiç ummadığınız partiler ve siyasal eğilimler büyük oy patlamaları yapabilir ve iktidar partisi dördüncü, beşinci sıraya düşebilir. Oy kullanmayı unutmayın. Enfield Haselbury’de yaşıyorsanız ya da yakınlarınız varsa desteğinizi de beklerim.