Eyvah okullar açıldı…

Bu yazı 17 Eylül 2013 tarihinde yayınlanmıştır

Yeni bir eğitim dönemi başladı… İngiltere’deki eğitim sistemindeki fırsat eşitliği de kaygı verici boyutta… Hatırladığımca ülke çapında özel okulların oranı yüzde 7 olmasına karşın üniversiteye erişimdeki payı yüzde 50’yi oluşturuyor… Bunun anlamı çocuklara özel ilgi verilmediği süreçte bu yarışta geri kalmaları kaçınılmaz. Hani geminiz ne kadar iyi olursa olsun eğer arkasında rüzgar olamazsanız açık denizlere yol alması zor…
Toplum olarak içinde yaşadığımız ülkenin sistemini ve dilini iyi bilmemek büyük bir eksiklik… Okullardaki çocuklarımıza yetememe kaygısı bütün ailelerin ortak sorunu olsa gerek… “Eyvah okullar açıldı. Aile olarak ne yapmalıyız” diye düşünenler arasında ben de varım… Herşeye rağmen çevremde pek çok arkadaşımın çocukları orta öğrenimde bir marka olan Latimer’e ve sonrasında da Oxford ve Cambridge üniversitelerindeki en zor bölümlere girmeyi başardı… Özel okullara falan gitmeyen bu çocukların ortak özellikleri ailelerinin özel ilgileriydi… Bu başarıları çoğaltıp, toplum geneline yaymak için pek çok çalışmalar yapılıyor…
İlk çabalar yarım asır öncesinde başlamış… En eski hafta sonu Türk okulu Wood Green’de Alexandra Park School’daki Türk Gençlik ve Sanat Kurumu tarafından oluşturulmuş. Kıbrıslı spor ve halk dansları öğretmeni Fatma ve tiyatrocu Rasıh Işıkman çifti tarafından 1965’de Turn Pike Lane’deki ilk Türk kebapçısı olan Kaptan Kebap’ın üzerinde bir odada başlatılan hafta sonu Türk okulu günümüzde Hornsey Atatürk Türk Okulu olarak hizmet veriyor…
İlk kurumsal çalışma Türk Eğitim Birliği (TEB) denilebilir… Şimdi Kıbrıs’ta yaşayan TEB’in kurucusu Aydın Mehmet Ali dostumun da kulaklarını çınlatmak isterim. 1960’larda Türk Gençlik ve Sanat Kurumu’nun yanısıra Kıbrıs Türk Cemiyeti öğrencilere Türkçe dersleri başlatmasına karşın şimdi Kıbrıs’ta yaşayan Aydın Mehmet Ali toplumda eğitimi ilk kurumsallaştıran isim sayılıyor.
Aydın Mehmet Ali, 1980’de eğitim konusundaki profesyonelleri biraraya getirerek TEB’in temellerini atar. TEB 1981’de resmen kurulur… 1984’de İngiltere’deki eğitim sistemini ele alan 2 eğitim konferansı düzenler. 1985’de de Islington Belediyesi’nden 2 Newington Green adresindeki büyük binayı TEB’e kazandırır… Londra’daki bütün okullara Türkçe konuşan öğretmen yetiştirmek için kurslar hazırlar… TEB çatısında cumartesi okullarını başlatır… İşte o TEB’in cumartesi okullarında Olay’ın bir diğer köşe yazarı olan Abdullah Nihat Yılmaz ile 5 yıl gönüllü öğretmenlik yaptık…
Toplum eğitimine katkı sunan Ertanç Hidayettin’den de söz etmeliyim. TEB’in kurulmasında emeği geçen Hidayettin İngiltere Türk Dili, Kültürü Ve Eğitim Konsorsiyumu’nun ilk ödenekli koordinatörüdür… Konsorsiyum, Haziran 2003 yılında Londra ve çevresindeki Türk dili ve kültürü okullarının biraraya gelmesi ile çatı örgütü olarak kuruldu. Çatısındaki 18 okul ve diger kardeş okullardaki 3 bine yakın Türkçe konuşan öğrenciye hizmet veriyor.
Konsorsiyumu son olarak öğretmenlere yönelik hizmetçi eğitim kursu başlattı ve Türkçe eğitim yapan sürekli bir okul binası için de kolları sıvadı…
Yirmi yedi yıl üst düzeyde çalıştığı Haringey Eğitim Servisi’nden 2010 yılında ayrılan ve Konsorsiyum’un günümüzdeki son başkanı olan Kelami Dedezade’nin de toplum eğitimine katkıları da oldukça önemli… Rahmetli Ali Rıza Değirmencioğlu, ömrü uzun olsun Türker Çakıcı ve özverili eğitimci Sevtap Kemal’in isimlerini de unutmamalıyım…
Artık göçmen dernekleri de eğitim için ellerinden geleni yapar oldular. Bugünlerde çocuklara derslerine destek kursları açan dernekler arasında DAY MER ve İAKM-Cemevi’ni sayabiliriz. Ayrıca KATRE Music Academy ve Art Centre de yeni döneme başlıyor… KATRE’de sınavlarını geçen müzik öğrencilerinin edindikleri sertifikalar ulusal düzeyde geçerli sayılıyor. Toplum olarak eğitimde makus talihimizi yenmemiz; canla başla çalışan özverili eğitim uzmanları ve öğretmenler kadar ailelerin de ciddi bir çaba göstermesine bağlı sanırım. Çocuklara yetmediğimiz noktada özel ders desteği aldırmak gerekiyor… Bir de gizli gündemleri olan cemaat okullarından mutlaka uzak durmak gerektiğini düşünüyorum.
En büyük yatırımımız çocuklarımız olmalı… Onlar yalnız kendileri ve ailelerini değil toplumu da yukarıya çekecek en dinamik gücümüz olacaktır… Biraz çaba çok şey değiştirebilir…