Bi̇zi̇ memleketi̇mi̇zde turi̇st yapanlara ‘helâl’ olsun…

Bu yazı 10 Kasım 2017 tarihinde yayınlanmıştır

Birleşik Krallık genelinde Yaşama Ücreti (Living Wage) saat başına 8.75 sterline yükseltildi. Londra’da ise yaşam daha pahalı. Ev kiraları, ulaşım, market harcaması ülke genelinin neredeyse bir buçuk, iki katı. Bundan dolayı Londra’daki “Yaşama Ücreti” 10 sterlin barajını aşarak, saat başına 10.20 sterlin oldu.

Bu rakamlar hükümete bağlı kurumların araştırması… Eğer bağımsız kurumlar araştırırsa işin doğası, daha fazla çıkacaktır. Ülkede artan fiyatlar alım gücünü aşağı çekmeye başladı. Tesco’da her zaman “merhaba”laştığım Türk bir çalışan “Abi fiyatları farkettiniz mi? Sürekli artıyor! Neredeyse her gün etiket değiştiriyoruz” dedi. Kim farketmez ki? Zorunlu tüketim maddelerindeki fiyatlar almış başını gidiyor. “Catering” malzemeleri satan bir dostum da “Fiyatlar uçtu! Restoran ya da cafe sahiplerine durumu anlatmakta zorlanıyoruz” dedi. Dün aldığınıza bugün yüzde 20 fazla ödemek, pek de hazmedilecek durum değil haliyle.

Ne yazık ki alım gücümüz her geçen gün düşüyor. Bunu yalnız Brexit ile ilişkilendirmek naif bir durum. “Yönetenlerin yönetememesi, kapitalizmin açmazı” demek daha doğru… “Peki bu geri zekalı ekonomi yönetiminde faturayı biz çalışanlar mı üstlenmeli yoksa büyük patronlar ile beceriksiz politikacılar mı?” İşte zurnanın zırt dediği nokta bu olmalı! Bizim topluma gelirsek daha önce de çok yazıp çizdim ama muhatapları pişkinliğe verdi. Toplum üyesi esnaf işçisine “Yaşama Ücreti” 10.20 sterlinin yalnızca üçte birini ödüyor. Bu acımasız bir sömürü. Bunun ülke yasalarına göre suç olduğunu ve ceza yaptırımı olduğunu lütfen düşününüz. Yok “orman kanunu” uyguluyorsanız, işçinin ücretini tamamlamak için sizden çalması da doğaldır!

Emek odaklı derneklerin görevi “işçilerin hak mücadelesine sahip çıkmak” tabii ki! Bu konuda mangalda kül bırakmayan dostlarım eyleme gelince basiretleri bağlanıyor? Türkiye’yi İngiltere’yi kurtarmak kolay ama Green Lanes’i kurtarmak çok zor! Bağış için ziyaret edilen esnafa “işçilerine ayıp ediyorsun be abi” demek kolay değil sanırım. Göçmen derneklerinin 1970-2000 arasında Londra’da etkili olan İşçi’nin Sesi’ni mumla aratmaları gerçekten üzücü… Buna benzer yazıları 3 yıl önce yazmıştım ama yaprak kımıldamayınca yine yazmak gerçekten üzücü…

***

Bu haftanın başında dünyanın ikinci büyüğü Dünya Turizm Fuarı’ndaydım. Her yıl olduğu gibi bu yıl da Türkiye ve KKTC’den gelen turizmcilerin nabzını tutmaya çalıştım.

Söyleşi yaptığım turizmcilere sezon değerlendirmesinin yanısıra “OHAL”in kalkmasının turizme etkisini sordum. Turizm profesyonellerinin “OHAL”in adını duyunca gözleri parlıyordu. Şimdi ne desin adamcağız? “OHAL kalksa iyi olur” dese, başı derde girecek, vergi memurları eksik aramak için kapılarında bitecek. “Yok valla OHAL çok iyi” dese yalanı ve yalakalığı alay konusu olacak! Korkunun yarattığı iki uçlu bir değnek.

Neyse dostlar OHAL’in turizmde Türkiye’nin başına ördüğü çorapları anlatayım da kayda geçsin. OHAL’den dolayı Türkiye tercihini değiştiren Avrupalı turist sayısı az buz değil. Ayrıca Avrupa’daki pek çok sigorta şirketi OHAL altındaki Türkiye’yi kapsamıyor. Bir İngiliz neden Atina, Malta ya da Barselona yerine Türkiye’ye gitsin ki? Kafadan sigorta şirketi “Tövbe de!” diyerek sizi korkutuyor.

Kültür ve Turizm Bakanı Numan Kurtulmuş ve KKTC Turizm ve Çevre Bakanı Sayın Fikri Ataoğlu WTM’e katılanlar arasındaydı. Kurtulmuş, “Harun olmaya geldiler, Karun oldular. Biz AKP gibi firavunlaşmayacağız” dedikten sonra AKP’ye dümen kırmış şaibeli bir isim. Ataoğlu hakkında bir şey söylemeyeceğim sadece WTM’deki konuşma kayıtlarının ilk üç dakikasını izleyin yeter. Bakanın ne dediğini anlarsanız size dondurma ısmarlayacağım valla.

Bu turizm bakanları mentalitesi bizi kendi memleketimizde turist yaptı ya! Helal olsun onlara! Elalemi dünden turist yaparlar değil mi?