Tate’de Frida Kahlo ve Tracey Emin sergisi

Bu yazı 3 Eylül 2026 tarihinde yayınlanmıştır

Geçen cumartesi ailecek Tate Modern’deki “Frida (Kahlo): The Making of an Icon” ve “Tracey Emin Second Life” başlıklı ser­gileri gezdik. Meksikalı ressam Frida Kahlo sergisi 25 Temmuz’da başlamıştı ve 7 Ocak’a kadar sü­recek. Kıbrıs Türk kökenli Tracey Emin’inki ise 27 Şubat’ta başlamıştı 31 Ağustos’ta sona erdiği için ucun­dan yakalamış olduk.

Frida Kahlo’nun sergisinden başlarsak; ressamın eserleri, ta­kıları, giysileri ile kendisinden et­kilenen sanatçıların başta Frida portreleri olmak üzere diğer eser­leri ile çağdaş Meksika ressamla­rından örnekleri görme şansımız oldu. Frida Kahlo; yerli kökenli, devrimci, engelli, biseksüel Mek­sikalı bir kadın… Yaşarken — ünlü duvar resmi sanatçısı Diego Rivera’nın eşi olması dışında— pek de tanınmayan Frida Kahlo’nun tüm zorluklara rağmen nasıl dün­yanın en sevilen sanatçılarından biri haline geldiğini sergideki “Fri­damania” köşesindeki bez çanta­lardan tişörtlere, bez ayakkabıdan çoraplardaki portresinden görebi­liyorsunuz.

İlginçtir sergi komşusu

Tracey Emin’in Frida Kahlo kılı­ğına girdiği bir fotoğrafı da sergile­nen eserler arasındaydı.

1907’de doğan Frida Kahlo, Mexico City’de, günümüzde ha­yatına ve kariyerine adanmış bir müze olan La Casa Azul’da büyü­müş. Doğum gününü, ülkesindeki devrim ruhunu benimsemişçe­sine Meksika Devrimi’nin yılı olan 7 Temmuz 1910 olarak kabul etmiş. Çocukken geçirdiği çocuk felci bir bacağının diğerinden daha kısa kal­masına neden olmuş ancak 18’in­deyken geçirdiği otobüs kazası ya­şamını etkilemiş. Yatakta geçirdiği iyileşme sürecinde resim yapmaya başlamış ve yaşadığı acıları tuvale aktarmış.

Kahlo’nun 1953’de sağ bacağı kangrenden dolayı diz hizasından kesilmek zorunda kalsa da kendi ülkesinde açılan tek kişisel sergi­sine ambulansla katılmış…

Siyasi bir aktivist de olan Kahlo, gelecekteki eşi Rivera ile 1927 yı­lında Meksika Komünist Partisi aracılığıyla tanışmış. Fırtınalı iliş­kiler yaşayan sanatçının eşi Ri­vera, Kahlo’nun kız kardeşi Cris­tina Kahlo ile ilişki sürdürürken; Kahlo da eski Sovyet lideri Leon Trotsky, sanatçı Isamu Noguchi ve fotoğrafçı Nickolas Muray ile romantik ilişkiler yaşamış. 1938’de New York’ta kişisel bir sergi açmış ve çokça seyahat ederek André Breton, Georgia O’Keeffe ve Mar­cel Duchamp gibi sanat dünyasının önde gelen isimleriyle dostluklar kurmuş.

Frida Kahlo, 13 Temmuz 1954’te, akciğer embolisinden yaşamını yi­tirdiğinde son tablosu “Yaşasın Ya­şam” adını taşıyormuş. Sanatçının cenazesi ertesi gün yakılmış.

Tracey Emin’e gelirsek, sergi sanatçının samimi ve itiraf niteli­ğindeki dünyasına adım olarak ta­nımlanmış.

Bu önemli sergi, Emin’in çığır açan sanat pratiğinin 40 yıllık geç­mişini ele alıyor; sanatçının kariye­rinde dönüm noktası niteliğindeki ses getirmiş eserlerini daha önce hiç sergilenmemiş çalışmalarıyla bir araya getiriyor. Resim, video, tekstil, neon, yazı, heykel ve yerleş­tirme gibi mecraları kullanan Emin; tutku, acı ve iyileşme süreçlerini keşfetmek için kadın bedenini güçlü bir araç olarak kullanarak sınırları zorlamaya devam ediyor.

Kıbrıslı Türk kökenli Tracey Emin, kendi kuşağının en önemli çağdaş sanatçılarından biri sayılı­yor. Sanatın ne olabileceğine dair algıları sarsan ve hem eleştirmen­ler hem de kamuoyu nezdinde hararetli tartışmalara yol açan, Turner Ödülü adayı “My Bed” (Yatağım) gibi ikonik eserleriyle 1990’larda geniş çapta tanınırlık kazanmıştı. Emin’in kişisel olanla kamusal olan arasındaki ayrımı reddetmesi ve tavizsiz bir kendini ifade etme biçimini benimsemesi, hem Britanya kültüründe hem de küresel sanat tarihinde tarihi bir ana damgasını vurduğu yorumla­nıyor.

Emin’in hikâyesini daha geniş bir çerçeveye taşıyan bu sergi; sanatçının aşk, travma ve otobi­yografi üzerine derin sorular yö­neltirken sergilediği o ham ve itiraf niteliğindeki yaklaşımı onurlandı­rıyor. Sergi aynı zamanda sanatçı­nın resim sanatına olan ömür boyu süren bağlılığını gözler önüne seri­yor ve yakın dönem çalışmalarını, hayatını sanatına aktarma biçim­lerinin bir zirvesi olarak sunuyor.

Tracey’in yaşam öyküsü de oldukça ilginçtir. Büyükbabası Abdullah, Sudanlıdır. Abdullah 13 yaşındayken kendisinden bir yaş küçük kız kardeşiyle balık tu­tarken köle tüccarları tarafından kaçırılır. Akrabaları atla korsanla­rın peşine düşse de yakalayamaz. Tüccarlar bottayken kardeşleri ayırır ve Abdullah’ı Kıbrıs Larnaka Limanı’nda (kendisini Hıristiyan yapan) Kıbrıslı bir Yunan vatan­daşına açık attırmayla satarlar. Abdullah’ı daha sonra bir Türk köle taciri satın alır ve bir sonra da özgürleştirir. Abdullah, Kıbrıs’ta Kıbrıslı Türk bir kadınla evlenir ve 7 çocuk sahibi olur. Ortanca çocuk Cuma ise Tracey Emin ve Baroness Ece’in büyükbabasıdır. 1963’te Croydon’da doğan sanat­çının babası Enver Emin; Londra Toplum Postası’ndaki (28 Şubat 2002) söyleşisinde 1921’de Kıbrıs Ayios Theodoros Köyü’nde doğ­duğunu, 1949’da da 28’indeyken kendisinden önce gelen kardeşle­rinin davetiyesiyle Londra’ya gel­diğini anlatıyor. Baba Emin, genç­liğinde çok yakışıklı olduğunu be­lirterek iki kez evlenmesine karşın sevgililerinden de toplamda 23 çocuğu olduğunu itiraf ediyor. Enver Emin, Tracey’yi annesi bir kopyası diye tanımlıyor.