Ruhumun Mevsi̇mleri̇…

Bu yazı 26 Mart 2018 tarihinde yayınlanmıştır

Hepinize merhaba, bahar geliyor. Mevsimler ardı ardına ara vermeden değişiyor. Her sene kış mevsiminden sonra rengarenk baharın mutlaka gele­ceğini hepimiz biliyoruz.

İlkokulda baharın gelmesi ko­nulu resim yapmamız istenince ben hemen içinde papatyalar, rengarenk çiçekler, yemyeşil ağaçlar, saçları örgülü küçük bir kız ve mutlaka çok tatlı bir köpe­ğin olduğu bahçe içinde iki katlı, şirin bir ev çizerdim. Uzaktan dağlar gözükürdü ve yeşillik alan içinde şırıl şırıl akmakta olan bir dere olurdu. Genellikle bu benim mutluluk tablomdu. Tabi ki mas­mavi açık gökyüzünde pırıl pırıl parlayan, sarı renkli bir güneş çizmeyi de unutmazdım. Şimdi yetişkin bir kadın oldum ve ha­len köpekleri, doğayı, yeşilliği, özellikle deniz kenarlarını çok severim. Bir kaç hafta önce ba­har çok yaklaşmasına rağmen es­kisi gibi içimde çok büyük bir kıpırdanma, enerji ve mutluluk hissetmediğimi üzülerek fark et­tim. Pozitif düşüncenin gücünü ve ne düşünürsek onu çekece­ğimizi yazıyorum. Sanmayın ki ben bunu her zaman uygulayabi­liyorum. Her insan hayatında dö­nem dönem elde edemediklerine odaklanabilir. Doğal olarak daha negatif olabilir. Tabi ki her insa­nın doğuştan getirdiği bir karak­teri vardır.

Ayrıca çocukluktan itibaren olumsuz bir bakış açısına sahip bir aile tarafından büyütüldüy­seniz veya ailenizin atalarında bir takım güvensizlikler, olum­suz düşünceler çok ise bunlar kuşaklar boyu bizi etkileyebilir. Bunu yeniden programlamak ise bizim elimizdedir. Evet dediğim gibi kolay değil belki ama çaba­lamak ve sabır lazım. En azından kendimize bakıp: “Bir dakika!!! Otomatik olarak, bazı neden­lerden dolayı olumsuz bir ruh haline giriyorum sanırım.” di­yebiliriz. Sonra şunu fark ettim. Hayatımızda bir takım şeyler istiyoruz. Para, kariyer, sağlık, güzellik, gençlik, aşk, iş vesaire gibi. Ama bunlardan bir veya bir kaçı olurken diğerinde bu sefer aksaklık çıkabiliyor. Ve sanki ba­zen mutluluk kaçıyor, biz kova­lıyoruz gibi gelebiliyor. Aslında bu bize egomuzun bir oyunu.

Bu gibi durumlarda kendimi motive etmek için ara ara şu hi­kayeyi okuyorum. Bir sufi hika­yesine göre sürekli olarak mutlu­lukla umutsuzluk arasında gidip gelen bir kral vardı. En küçük şey bile onu fazlasıyla üzer, mutlu­luğu bir anda hayal kırıklığı ve umutsuzluğa dönüşürdü. Kral sonunda bir bilgeyi çağırttı. Bilge adama şöyle dedi: “Senin gibi olmak istiyorum, bana ha­yatımda denge, dinginlik ve bil­gelik getirecek bir şey verebilir misin? Bedeli neyse öderim.” “Size yardım edebilirim. Ama be­deli o kadar yüksek ki dilerseniz size hediye etmek isterim” dedi bilge adam. Birkaç hafta sonra bilge adam geri döndü ve krala yeşim taşından yapılmış çok gü­zel bir kutu verdi. Kral kutuyu açtı ve içinde basit bir altın yü­zük buldu. Üzerinde şöyle yazı­yordu: “Bu da geçer ya hu…” “Bu da ne demek şimdi? diye sordu kral. “Bu yüzüğü daima parma­ğınızda taşıyın” dedi bilge adam. “Her ne olursa, iyi ya da kötü diye adlandırmadan, bu yüzüğe dokunun ve yazıyı okuyun. Bu şekilde, daima huzurlu olabilir­siniz. “

Aslında hikayeye bakınca mevsimler gibi iyi şeylerin geçi­ciliğinden bahsettiği için ilk oku­duğumda bana saçma gelmişti. Ama sonra düşününce gerçek iç huzurun ve içsel dinginliğimizin dışarıdan gelen mutluluk veya tam tersi mutsuzluklara bağlı ol­maması gerektiğini hatırladım. O zaman huzurlu olmak sanki en güzeli gibi geliyor. Hadi o zaman ne bekliyoruz? Ruhumuzun ba­har mevsimine geçelim.

Sağlık ve sevgi ile kalın…

e-mail: info@ndlondon.com