Çalışmak ve başarı…

Bu yazı 6 Şubat 2018 tarihinde yayınlanmıştır

 Hepinize merhaba, “Bir şeyler söylemekle hiçbir şey olmuyor; çalışmak gerek, çaba sarf etmek gerek. Sadece çok çalışarak başarı elde edebi­lirsiniz. Çabayla elde edilen ba­şarıyı kimse inkar edemez. İster Amerika, ister Avrupa, isterse de dünyanın herhangi bir yeri olsun, kimse çalışkan insanın karşısında duramaz.”

Bu sözler Nobel ödüllü bilim in­sanımız Prof. Dr. Aziz Sancar’a ait.

Hayat yolumuzda hepimizin umudumuzu kaybettiğimiz, ba­şarısız olduğumuzu düşündüğü­müz zamanlarımız olmuştur. Bu gibi durumlarda bir kitap, bir film, yaşanmış gerçek hayatlar veya bir söz bizi cesaretlendirebilir ve mo­tive edebilir. Bugüne kadar yazı­larımda bu tarz film veya sözlere yer verdim. Bu hafta ise kendi ha­yatımdan ve çocukluluğumdan bir örnek vereceğim.

Yazı yazmayı seviyorum çünkü ne de olsa çocukluğumun büyük kısmı tek başıma, odamda kitap okumak ve yazmak ile geçti. Ki­tap bulmakta da hiç zorluk çek­mezdim. Zaten evimiz kütüphane gibiydi. Yerli, yabancı klasikleri çok erken yaşlarda okuduğumu bilirim. Üniversite yıllarıma ka­dar sosyal olmak yerine kitap oku­mayı, yazı yazmayı ve resim çiz­meyi tercih ettim. Lise yıllarında tiyatroya ilgimi ve az da olsa ye­teneğim olduğunu keşfettim. Gö­rünen o ki yaratıcı bir çocuktum. Ama konuşarak iletişimden çok hoşlanmazdım ve girişken değil­dim.

Şimdi bu yazdıklarımı okuyan­lar hani o çok zeki çocuklar gibi erken okuma ve yazma öğrendi­ğimi düşünebilir. Birçoğunuzu şa­şırtacağım ve belki de hayal kırık­lığına uğratacağım. Çünkü bırakın erken okumayı ilkokul birinci sı­nıfta bile okuma yazmayı en geç öğrenen bendim. Zaten yüz yüze iletişimi sevmediğim, içe kapanık olduğum için okula gitmek resmen işkence gibi gelirdi. Ama işin ger­çeği her çocuk farklı olduğu gibi ben de farklıydım ve belki de kafa yapım ezberci sisteme uyum sağ­layamamıştı. Tabi ki minicik bir çocuk olarak o zaman bunların farkında değildim. Diğer çocuk­larla aramda yapılan kıyaslama­lara göre anladığım herkes çok zeki, ben de ise bir problem vardı.

Hatta rivayete göre okula git­mek yerine evde annemin bana eğitim vermesi için babama çok yalvardığım olmuş. Yani öğrenme güçlüğü olan benim o senelerde evde eğitimi keşfeden bir hayal gü­cüm de varmış. Çok ama çok ders çalıştım. Diğer çocuklara göre daha çok çalışmak zorundaydım çünkü hemen anlayamıyordum. Ayrıca ezberim çok zayıftı. Sonra tabi ki normal bir seviyeye gele­bildim.

Kim derdi ki kalem tutmayı, okuma yazmayı bin bir güçlükle öğrenen o kız çocuğu ortaokulda kısa hikayeler yazmaya, bol bol kitap okumaya ve resim çizmeye başlayacak. Hatta bir yetişkin ol­duğunda dergilerde, gazetelerde yazıları yayınlanacak. Bu arada tüm çalışma hayatımın yüz yüze iletişimin bir gereklilik olduğu medya ve reklam sektörü olması da şaşırtıcı tabi ki. Bunun yerine karakterime daha uygun olan, ses­siz bir akademisyen olabilirdim.

Aslında düşününce hepimiz do­ğuştan bir takım konularda daha iyiyiz. Ama Yaradan her şeyi öyle bir sistem üzerine kurmuş ki; bil­diğimiz, alışkın hissettiğimiz, iyi olduğumuz yani doğuştan getirdi­ğimiz özelliklerin üzerine yabancı olduğumuz, zorlayıcı olaylar çıka­biliyor karşımıza. İşte asıl önemli olan o zor zamanlarda umudu kay­betmeden her zaman ileriye git­mek ve çalışmak.

Sevgi ile…

e-mail:

info@ndlondon.com