Dışarıda arama, muci̇ze sensi̇n!

Bu yazı 20 Şubat 2018 tarihinde yayınlanmıştır

Hepinize merhaba, birçok insan durup durur­ken, bazen de yaşadığı bir takım maddi veya manevi zorluklardan dolayı kendi varlığını veya ha­yatın anlamını sorgulama döne­mine girmiştir.

Bir grup insan bu zor dönemleri gereken dersleri almadan, şikayet ile geçiştirebi­lir. Bazıları ne kadar şanssızım diyerek depresyona girebilir. Bazıları ise olayların gerisindeki gerçek planı görüp, alması gere­ken dersi almaya çalışıp ya da durumu kabullenip kendi nefsini tanımaya başlayabilir.

1982 Avustralya doğumlu Nick Vujicic, kolları ve bacakları olmadan dünyaya gelmiş. Doğ­duğunda ailesinin bu duruma alışmaları 4 aylarını almış. Bü­yüdükçe bu zor hayat karşısında birçok zorluklar yaşayan Nick, 8 yaşında intihara bile teşebbüs etmiş. Bir gün herkesin haya­tında büyük sorunlarla karşıla­şabildiğini fark etmiş ve hayatla barışmaya karar vermiş.

Kendi iç gücüne ve Yaradan’a inanmayı seçmiş. İçine kapan­mak yerine kendini geliştirmeyi tercih eden Nick, 21 yaşında üniversiteden mezun olduktan sonra kişisel gelişim üzerine çalışmaya başlamış. Kitaplar yazmış ve motivasyon konuş­macısı olarak 60 ülkede 3 mil­yondan fazla kişiye konuşmalar yapmış. Ayak kısmındaki minicik bir parmak ile yazabiliyor, golf oynuyor ve yüzebiliyor.

Nick bu tarzda pes etmeyen tüm insanlar gibi Allah’ın onun için bir planı olduğuna inanıyor ve bunu kabul etmiş. 2012’de bir seminerine katılan Kanae Miya­hare ile evlenen mutlu çiftin iki de çocuğu var.

“Kaç kere denedi­ğiniz değil, nasıl bitireceğiniz önemli­dir.” Nick Vujicic

Nick’in hayatı bu cümleyi en zor haliyle öğretmiş; o da şimdi verdiği seminerlerle bunu tüm insanlara anlatıyor.

Bu hayat hikayesi bana geçen sene katıldığım bir kişisel geli­şim seminerini hatırlattı. Sınıf­taki katılımcı bir hanım kızımız danışmana anlatılan konu ile çok alakasız olmasına rağmen:

“ Biz bu workshop’a katılanlar çok şanslıyız. Maddi durumumuz iyi, güzeliz, sağlıklıyız. Ama dün­yada mesela sakat insanlar var. Ne zor hayatlar değil mi?” gibi bir şey demişti.

On sekiz yaşında olsa hadi aklı bir karış havada derdim ama bunu söyleyen kadın otuzlu yaşlarda duruyordu. Aslında bu genç kadının söylediğini yargı­lamak istemiyorum. Acıma duy­gusu ile sahip olduğu şükretme duygusunun kendilerini iyi in­san mertebesine ulaştırdığını zanneden insanlar vardır. Yani kendi kapasitesi dahilinde güzel bir şey söylediğini düşündüğüne eminim.

Ama bu genç kadının surat ifadesinden sakat diye tanımla­dığı insanları normal insan ola­rak görmediğini de bariz şekilde hissettim. Ve sakatlar için ( bu arada ben sakat yerine “fiziksel engelli” insanlar demeyi yeğle­rim);

“Ne kadar şanssızlar, yazık!” dediğini ve benim dayanamayıp Stephen Hawking örneğini ver­mek zorunda kaldığımı hatırlı­yorum.

Gelin hep beraber çelişkiye bir bakalım. Söz konusu katılım­cıda dahil olmak üzere katıldığı­mız workshop’un tüm ana fikri kuantum teorisi, paralel evren­ler, fotonlar, enerji, Yaradan’a teslimiyet üzerine kurulu idi. İroniye bakın ki bu teorilerin babası Einstein’dan sonra gü­nümüzde bu teorileri geliştiren, yenilerini ekleyen, şu an dünya­nın bir numaralı, en parlak fi­zikçisi “Stephen Hawking” aynı zamanda dünyanın görüp göre­bileceği en “fiziksel engelli” in­sanlardan birisi.

Sonuç olarak bu son cümleyi kendime de söylüyorum. İmkanı olduğu halde bir şeyleri ertele­yen, tembellik eden, çabuk vaz­geçen ve sürekli bulduğu maze­retlerin arkasına saklanan insan­lara Nick ve Stephen iyi birer örnek olmalı.

Her şer gibi görünende bir ha­yır olabileceği için görünenin ar­kasına bakmak çok daha iyi bir fikir diye düşünüyorum. Hayat bizim seçimlerimiz.

Sevgimle kalın.

e-mail:

info@ndlondon.com