Berna Uytun Önk
Son dönemlerde hayatımda kendimi anlatmakta bu kadar zorlandığım bir zaman olmamıştı. İnsan bazen yalnızca derdini paylaşmak ister; kendini ifade etmek, anlaşılmak, karşısındakinin onu gerçekten dinlediğini hissetmek.. Ama bugünlerde bunlar bile büyük bir çabaya dönüşebiliyor. Bir şeyleri açıklamak, yanlış anlaşılmadığını anlatmak, hatta doğruyu söylediğine inandırmak yoruyor insanı.
Bazen düşünüyorum: İnsanlar neden dinlemeden karar veriyor? Neden bir başkasının anlattıklarına kulak vermeden önyargılarla hayatlarına devam ediyor? Neden bir şans tanımıyor, “Acaba ben yanlış anlamış olabilir miyim?” diye sormuyor? Belki de iletişimci bir insan olduğum için bu durum beni daha çok zorluyor. Çünkü hayatımın büyük bölümü insanlarla konuşarak, onları dinleyerek ve kelimelerle bağ kurmaya çalışarak geçiyor.
Bir yanda Türkiye’ye, bir yanda Londra’ya radyo yayını yapıyorum. Akşamları bambaşka bir işte çalışıyorum. Gün boyunca farklı insanlarla konuşuyor, farklı hikayelere kulak veriyorum. Sürekli iletişim halinde olmak dışarıdan hareketli, hatta keyifli görünebilir. Oysa günün sonunda insanı yoran, konuşmak değil; söylediklerinin karşı tarafa ulaşmadığını hissetmek. Bazen sabahtan akşama kadar konuşup yine de anlaşılmadığını düşünmek, sessizlikten bile ağır geliyor.
Çünkü sessizlik de yoruyor, kendini anlatmak için çırpınmak da.. Oysa insanın kendini ifade edebilmesi ve bir başkası tarafından gerçekten anlaşılması, hayattaki en güzel şeylerden biri. Birinin sözünü bitirmesini beklemek, cevabını hazırlamak için değil; ne hissettiğini anlamak için dinlemek.. Belki de bugün en çok ihtiyaç duyduğumuz şey bu.
Artık çoğu zaman birbirimizi dinlemek yerine, işimize geleni duyuyor; inanmak istediğimize inanıyoruz. Oysa biraz daha dikkatle baksak, biraz daha sabırla dinlesek, karşımızdakinin ne anlatmaya çalıştığını anlamaya gayret etsek birçok şey değişebilir. Her anlaşmazlık hemen çözülemeyebilir ama en azından insanlar birbirlerine haksızlık etmeden önce bir kez daha düşünür.
Ben de yoruldum açıkçası. Yine de bir gün anlaşılacağıma, bu yorgunluğun hafifleyeceğine inanmak istiyorum. Belki herkesin kendini ifade etmek için zamana, karşısındakini anlamak için de biraz daha özen göstermeye ihtiyacı vardır.
Londra’nın havası gibi insan ilişkileri de değişken. Bir bakıyorsunuz güneş açmış, bir bakıyorsunuz gökyüzü kapanmış. Dilerim hayatınızda, ilişkilerinizde ve iletişiminizde güneş hep açık olur. Çünkü bazen bir insanın beklediği tek şey, gerçekten dinlenmek ve anlaşılmaktır.
Berna Uytun Onk
- Eylül Geldi Ama Hala Bekliyoruz
- Gittiğim Yollardan Aynı Dönmedim
- Dijital Yalnızlık: Aynı Evin İçinde Birbirimize Uzak Düşmek
- Beklemek Değil, Tükenmek: Ankara Anlaşması’nın Görünmeyen Bedeli
- Ağzımın Tadı Değişti ya da Hayatımın Tadı Değişti
- “Standart Günlerin Kıymeti”
- Kasım’ın Eşiğinde Yeniden Kurulan Hayat
- Sosyal Medya Mahkemesi
- Sosyal Medyanın Parıltılı Yalanı
- İnsanın Aynası, Çıkarın Gölgesi





