İnanmanın gücü…

Bu yazı 19 Mart 2018 tarihinde yayınlanmıştır

Hepinize merhaba, dokunaklı hayatı filmlere bile konu olan İngiliz fizik profesörü Stephen Hawking geçen hafta 76 yaşında vefat etti. Hakkında o kadar çok yazmış , düşünmüş, araştırmış ve izlemiştim ki ! Bu arada hayatını merak edenler The Theory of Everything filmini izleyebilirler.

Bazı sağlık problemleri ge­çirdiğim, hayatta yapmış oldu­ğumuz seçimleri veya başımıza gelen olayların nedenlerini sor­guladığım bu dönemde vefat ha­berini almak üzdü beni.

Stephen Hawking’in duru­munu kabul eden, anda yaşayan, şükreden ve teslimiyet içinde olan bir insan olduğuna inanıyo­rum. Ben ise onca bilgiye rağmen anda yaşamayı unutabiliyorum. Anı unuttuğumda ise derinlere indirdiğim tüm kaygılarım suyun üstüne çıkabiliyor.

Stephen Hawking hakkında geçen senelerde yazdığım bir yazıya bu hafta yer vereceğim.

Bir kaç sene önce evrendeki enerjiler ve bunların kadın er­kek ilişkilerini nasıl etkilediği üzerine bir workshop’a katılmış­tım. Katılımcılardan birinin da­nışana sorduğu ve duyduğumda beni çok şaşırtan bir soru oldu.

Sınıftaki mini etekli, gördü­ğüm en yüksek topuklu ayak­kabıları giyen katılımcı hanım, danışmanın o sırada anlattığı ile alakasız olmasına rağmen:

“Biz bu workshop’a katılan­lar çok şanslıyız. Maddi duru­mumuz iyi, güzeliz, sağlıklıyız. Ama dünyada mesela sakat in­sanlar var. Ne zor hayatlar, değil mi?” gibi bir şey dedi.

Aslında bu genç kadının söy­lediğini yargılamak istemiyo­rum. Çünkü kendi kapasitesi da­hilinde güzel bir şey söylediğini düşündüğüne eminim. Büyük ihtimal sakat insanlara acıya­rak şükür modunda yaşadığına inanıyordu. Ve sakatlar için ( bu arada ben sakat yerine “fiziksel engelli” insanlar demeyi yeğle­rim) ; “Ne kadar şanssızlar, ya­zık!” dedi. Buna karşın danışman kibarlıkla konuyu yorum yapma­dan geçiştirdiği için dayanama­yıp, Stephen Hawking örneğini vermek zorunda kaldım.

Bu arada büyük çelişkiden do­layı kendi kendime “Bu ne per­hiz, bu ne lahana turşusu” diye düşünüyordum.

Gelin hep beraber çelişkiye ba­kalım. Katıldığımız workshop’un konusu kadın erkek ilişkileri ol­masına rağmen tüm ana fikri, içeriği kuantum fizik teorisi, pa­ralel evrenler, fotonlar, enerji, Yaradan’a teslimiyet üzerine ku­rulu idi. İroniye bakın ki bu teo­rilerin babası Einstein’dan sonra günümüzde bu kuramları geliş­tiren, yenilerini ekleyen, şu an dünyanın bir numaralı, en parlak fizikçisi “Stephen Hawking” aynı zamanda dünyanın görebileceği en “fiziksel engelli” insanlardan birisi.

Sen fiziksel güzelliğin ve ku­sursuzluğun pek işe yaramadığı için, ciddi bir ücret ödediğin bu workshop’a seni üzen erkekler ile kuantum boyutta nasıl ileti­şim kuracağını öğrenmeye gel. Ancak her ne hikmetse hayatının düzelmesi için umut bağladığın bu kuantum teorisini daha da geliştiren, dünyanın hayranlıkla baktığı, onur dereceleri almış bi­lim adamı Stephen Hawking eli ayağı tutmayan, konuşamayan, senin deyiminle zavallı bir “sa­kat” olsun!

Değerli öğretici Eckart Tolle’un kitaplarından birinde bahsettiği, Stephen Hawking’in gözlerinde gördüğü “mutluluğu ve teslimiyet halini” katılımcı ka­dına bir cümle ile kibarca ilettim. Nereye varmak istediğimi pek anladığını hatta ilgilendiğini bile sanmıyorum. Zaten anlayıp an­lamaması konumuz değil. Belki de bu olayı şu an okumakta oldu­ğunuz bu makaleyi yazmak için yaşadım.

Sonuç olarak hayatta tesadüf ve şans yoktur. Şanslıyız diye de­ğil, yaradan öyle uygun görüp lütfettiği için sağlıklıyız, güze­liz, fiziksel orantılıyız. Fiziksel engelli olmayı iyi veya kötü ola­rak nitelendiremeyiz. Her şerde bir hayır olabildiği için görüne­nin arkasına bakmak daha iyi bir fikir sanki.

Sağlık ve sevgi ile kalın…

Neslihan Doğan

e-mail: info@ndlondon.com